Köşe Yazıları

Bandırma Vapuru’ndaki villalı süper kahramanlar!

Dün bir haber düştü medyaya, bir, iki, üç değil muhalif yazarların villasından sonra belediye yıkım ekipleri Nihat Genç’in villasına dayandı, diye. Bu haber yalan, çünkü benim villa otuz altı odalı değil 18 odalı, vergisi kaydı kuydu ödenmiştir, üstelik villa değeri 180 milyon değil sadece 100 milyon. 100 değil 80 milyonu verin, hemen satayım. Üstelik tek gün oturmuşluğum yok. Bir turizm ajansı Araplara kiralık veriyor. Ama baktım yandaş medya, ya Nihat Genç ne bu villa diye sallıyor, hiç değilse haberi önce benden duyun, dedim. Arkadaşlar o villayı ben ‘marş’ bestelemek için aldım. Bir gün ülkemiz kurtulduğunda salim dingin bir kafayla yazıp çizebileceğim sessiz bir yer lazım. Parasını entellektüel sanatsal becerilerimin karşılığıyla aldım.

Ne o hıyaroğluhıyarlar, Nihat Genç’e villa yakıştıramadınız mı?

İmar affıyla milyonlar faydalandı ben niye faydalanmayayım. Villam hakkında öyle yalan haberler çıkıyor ki anlatılmaz, bir sitede bu villayı Fetö’ye belgesel metni yazdığım için aldığım söyleniyor, diğer sitede, yazarlıkla değil jigololukla aldığım söyleniyor. Kafayı mı yedin kardeşim, jigololuk için önce şu erkeklik meretinden lazım, siz benim kuğu gibi sessiz ıstırabımı nereden bileceksiniz. Bu bir sert muhalif yazar hastalığıdır, çok küfür ede ede, kuğu boynunu büküp dalgın dalgın suskun öyle göle bakıyor. Çok hazin bir dram, ağbi nasihatı, çok küfür etmeyin, mecali kalmıyor. İşin gerçeği, yazıp çizdiklerimden üç-beş kuruş biriktirdim, sulanmayın ne olur, çalışın sizin de olur. Ama önce kahraman olun. O benim villanın içine girin duvarlarındaki resimlere bir daha bakın bir çiçek var Alp Dağları’nda bir çayırlıkta öyle mahsun duruyor, yanında başka bir resim aynı çiçek türü Zigana yaylasından. Dedikodulara iftiralara kulak asmayın bu minik çiçeğin rüyalarıyla büyüyenlerin içindeki semalar villalardan da büyüktür, güzelliği Bodrum’dan da.

Ülkeyi talan eden sapık tarikatları koruyan iktidarın maaşladığı vahşi yazarlara bilmem niye kendinizle eğlenme malzemesi veriyorsunuz?

Kendi isminiz üzerinden ben Kemalistim diyen işçi öğretmen memur emeklisi yüzbinlerce insanı neden utandırıyor başını yere eğdiriyorsunuz?

Bodrum’da yazlığınız da olmasın canım, kıyamet mi kopar, Atatürk’ü İzmir’i alınca İzmir’de tapusu kendisinin bir evi mi var!

Ülkenin en büyük meselesi tarikatların havuz medyasının çaldığı ihalelerin hırsızlıkların peşine düşmek iken konu birden o villa sahiplerini korumaya nereden geldi?

İlkel topluluklar dahil gelmiş geçmiş bütün kültürlerin yediği yerle sıçtığı yer ayrıdır, kimse helasında sofra kurmaz ya da mutfağında hela. O kadar aydınlık rönesans uygarlık akıl diyorsunuz, bari ne nerede yenir nerede sıçılır, kimlerin gözü önünde yenilmez bir yazar hiç değilse bu kadarını bilir.

Bir milyon insan evet bir milyonun üstünde insana ülke topraklarını yağmalatıp imar barışı çıkarttılar, bu milyon talanı, şimdi adı muhalif yazarlar üstünden mazur gösterip meşrulaştırıp temize çekiyorlar.

Normal bir insan olmak bu kadar zahmetliyse neden Cumhuriyet’in herkesi yasa önünde eşitleyen yurttaşlığı savunmak gibi garabet ucube işlerin konusu oluyorsunuz?

Villa sahibi olarak itibar mı kazanacaksınız, başınız göğe mi değecek.

Villa sahibi olarak onur gurur haysiyet ödüllerini mi toplayacaksınız, Koçlar’ın Sabancılar’ın çok mu itibarı var.

Sibel Can’ın Mehmet Barlas’ın villaları gibi görkemli villalarda oturan kendine Kemalist diyenleri sayacak olsak, ooo, villa sayımız dinbazları geçince AKP iktidardan mı düşecek?

Biz burada sizin hizmetçiniz miyiz boklarınızı biz mi gizleyip temizleyeceğiz.

Ey bunların peşine takılanlar, Roma gibi efsanevi imparatorluğu yıkıp Kilise’nin iktidarına geçirenler Yunan sütunları üstlerinde aç çıplak oturan hristiyan keşişlerin münzevi hayatlarıdır?

Ve bir daha sorun kendinize, bankada beş parası olmayan biri, bu ülkede hâlâ ‘kahraman’ niye olamadı, olamıyor?

Ama şimdi böyle dersek bize ne diyecekler, kahramanlarımız zulme adaletsizliğe hırsızlığa diktatörlüğe işgalcilere talancılara iki yüzlülüğe alçaklığa karşı büyük bir savaş veriyor, bilmem bu bizdeki hazımsızlık servet düşmanlığı kıskançlık haset nasıl olacak?

Bu öncü kurtarıcı kahramanlarımızın hali ne olacak, çatıları uzantıları kiremitleri boyası bahçesi viran olmuş, milli kahramanlara çok yazık oluyor aman yapmayın beyler!

Ah muhalefet ah, onur ve haysiyetiyle ölümüne savaş veren(!) her biri şövalye kahramanlarımızın bu içler acısı haline nasıl geldik?

Büyük aslan panter kahramanlarımız tel tel dökülüyor lime lime çözülüyorlar.

Cilası boyası cafcafı camı penceresi kuruyup çatladı.

Muhalif basın bizi de kovdu sepetledi ve yolumuzu şaşırmayalım diye her birinin heykelini tapınalım diye önümüze koydu.

Sonunda Aslanlı Yol’dan hangi rotayla Alaçatı’ya Çeşme’ye Bodrum’a gelip dayandık, Bandırma Vapuru’nun rotası Samsun’dan kim döndürüp Bodrum’a nasıl ulaştı?

Bu satırlarda aman muhalefeti eleştirmeyelim diye korkudan konuşamayan biz kimiz?

Dilimiz yok, ağzımızı açsak alkışçı amcalar bizi tekme tokat dövecek.

Bilirsiniz duada vaazda peygamber adı geçtikçe salavat getirilir, biz de ‘salavat’ getirmedik bizi camilerinden kovdular.

Oysa kahraman yazarlarımızın adları geçtikçe o muhalif ekranlarda bu alkışçı amcaların alkışlarıyla biz de salavat getirseydik, Ekmeleddinler’e İmamoğullarına Kaftancıoğulları’na. Şimdi üç dönemi bitirmiş dördüncü dönem vekildik. Bu kahramanları alkışlamayanlar eteğini öpmeyen ayağının tozunu yutmayanların hepimiz biliyoruz artık bu milli mücadelenin kahraman muhalefetinde yerimiz hiç yok.

Çünkü onlar Hasan Tahsin.

Çünkü onlar bizim için boğuşan nefes almadan yemek yemeden özgürlüğümüz için savaşanlar.

Onlar Dumlupınar onlar Çanakkale, onlar şehit kanıyla keskin kalemler.

Onlar surların tepesine bayrak dikmiş Ulubatlı Hasan.

(Züğürt Ağa, Hz. Ali’nin cengi okununca söyler:) Biz neyiz ki?

Fasulyeden nimet sayıldığımız bir cümle mi olmuş.

İçimizden geçenleri neden hala söyleyemiyoruz.

Bırakın bu keriz silkeleme ayaklarını, ne selamım olsun ne kapılarına yolumuz düşsün, aramız hiç olmasın. Bu kadar laf niye hazmedilsin ne uğruna bu kadar laf bizi şişirsin.

Dün 16 Mayıs’tı, Bandırma Vapuru yeniden yola çıksaydı acaba Mustafa Kemal gemiye bu kahramanları alır mıydı?

Alsaydı, diyelim, Yunanla dalgalarla İngiliz uşağı yobaz hocalarla Ermeni çetelerle savaşa savaşa Havza’ya kadar bir yol bulabilir miydi?

Yoksa şöyle mi olurdu, gemide bir itişme kakışma laf sokma aralarında bir para kavgası sonunda Mustafa Kemal’e lafı şöyle yapıştırırlardı: Kendine gel paşam, geminin kaptanı olmadan bu gemi gider mi?

Kimmiş geminin kaptanı? Muhalif TV ya da gazetelerinin sahipleri!

Kaptan kim, ne zaman yola çıksak bizi gemiden atıp kovan.

İngiliz tekstilci kanalı satın alırsa kanala İngiliz uşaklarını doldurur, bu çok mu zor bir bilmece!

İlk gençlik yıllarından beri kahramanlarımızı suratlarındaki yılışık sırıtışlarından tanırım, aramızda hiyerarşik dizilişimizde alt üst bir tuhaflık var.

İlk günden beri aç bilaç çıplak biz kent yoksulları ‘piyonuz’, piyade er, onlar hep ‘komutan’.

İlk günden beri işimiz yok biz onların şöhretini korumakla görevliyiz.

İlk günden beri onların şöhreti bizi kudurtur, servetleri bizi kıskandırır çıldırtır!

Bizi anamız onlar burunlarını havaya kibirle diksin diye mi, başka işimiz hiç yokmuş gibi ekranlarına koşup onların burunlarını .ötünü havaya kaldıralım diye mi doğurdu?

Bu kahraman komutanlar neden para sahibi patronlarına bağlı, neden bağımsız tek başına olamıyorlar, neden bu muhalif savaş düzeni hiç değişmedi, neden önde paralı patron arkasında patronun tayin ettiği kahraman yazarlar, bu fotoğrafa neden kimse hiç itiraz etmedi.

Arkada fonda Atatürk posteri, önde yalın kılıç cengaver Atatürk’ün silah arkadaşı bu ego manyağı adamlar, hayat, kavga, insanlık, çektiğimiz acılar, gurur fotoğrafımız bu mudur?

Kırk yıldır yazıyoruz sert muhalif makalelerimiz kırk cildi geçti tek bir satırı yayınlanmaya layık görülmedi, peki ne yapacağız, onların tayin ettiği kahramanları mı alkışlayacağız, sabah akşam kahramanlarımızın görkemini heybetini konuşacağız sen öylesin sen böylesin diye ululayacağız.

Ve bu patronları bize neyi reva görecek? Atıp kovup disipline verip arıza psikopat cins sümük gibi bir kenara fırlatacaklar, ne ismini ne kitaplarını bu patronlar tek satır yazmayacak, sonra, onların köpeği olacağız, nereye kime havlıyorlarsa biz de onların peşinden sürüye katılacağız, bu ne ala bir sınıf düzeni?

Sonra işgal kalkışma sert savaşlar oldu, sokakta gazetede miting alanında hayatta cephede yana yakıla hep o kahramanları aradık, ateş başladığında cephede sağınızda solunuzda hiç yoklar, ağlayarak bakınırsın etrafa, nereye toz oldular?

Ama bir zaman geçer alkışçılar her şeyi unutur-unutturur, sonra bakarsın o gazetelerin manşetlerine: semalardan demir yumruklu şimşek gözlü onlarca kahraman yazar, ışık hızıyla dünyamızı kurtarmaya geliyor: Yılmaz Özdil, Kaftancıoğlu’nu efsane ilan ediyor, Sunay Akın, Zülfi Livaneli’yle röportaj yapıyor. Türk Ordusunu tasfiye ettiren o gün FETÖ’yü ve AKP’ye destekleyen yetmez ama evetçi 300 imzalı bildirinin 300’ü de aynı ittifaklar içinde bunların alayı aynı cephede, liberali HDP’lisi hepsi Kurtuluş Savaşı kahramanlarıyla kolkola, hayretler içinde açıyorsun gazetelerini, Barbaros yine hangi seferden dönüyor, şaşkınlık içindesin.

Sonracıma, uzun ve hüzünlü bir hikaye, işin felsefi ve sıkıcı noktası, savaşa girmedikleri maaşları kesilmediği kolları yorulmadığı işten atılmadığı travmalar yaşamadıkları adları işleri yasaklanmadığı sürülmedikleri dayak yemedikleri aç kalmadıkları için doğanın bir hediyesi onurla direnen yerleri hiç büyümedi!

Ama nasıl oluyorsa yine sancağı en önde tutup bölüğün başına geçivermişler, bölük başının ilk işi ya Palandöken’e ya Bodrum’a kaçmak olmuş. Biz de arkadan marş marş onların adımlarına adım uyduracağız, onlara medhi senalar düzüp adları geçtikçe salavat getireceğiz, 300 yetmez ama evetçiyle liberal ittifakları bu muhalif din’den bizi çıkartıp, kafir ilan etmesinler diye sessiz kalacağız.

Sonracıma? Yaşanan gerçek bir savaş, adalet gitmiş anayasa meclis gitmiş ülke yaylalarına ormanlarına kadar talan edilmiş ve ölenler kalanlar zayi olanlar yitip gidenler kahrolup kaybolanları her şeyi unutacağız ve önümüze başka bir hikaye konmuş: Ne zamandır ilga edilen meclisi anayasayı unutmuş sabah akşam bu kahramanların yazdığı Google dökümü ‘destanlarını’ okuyor olmuşuz.

Kırk yıl aralıksız bu destanları okuyoruz, anladığım şu, bu destanda bir Atatürk var bir de Atatürk’ün yanında asker arkadaşları olarak dizilmişler, onlar.

Bu muhalif savaş düzeninde ise bize helaları temizleme ya da disiplin cezası dahi tenezzül edip figüran rolü dahi biçmemişler.

Bizi insandan yazardan adamdan askerden dahi saymayan, bir ulu destan, ki, bu yol Aslanlı Yol’dan Bodrum’a nasıl çıktı, hiç sorulmasın.

Hayat işte değişmiyor, bakın iki bin yıl geçti, Yunan kahramanların heykelleri taşı mermeri harabe de olsa hala yerlerinde.

Vahşi kapitalizm temelinin atıldığı yerden çökmüş yıkılmış Cumhuriyet’i Sözcüsü hala sağlık ve eğitimi özelleştirip herkese eşitleyecek kamu politikalarını konuşmaktan korkuyor.

Peki ne yazıyorlar? Ellerinde imkan olsa, 57. Alay’ın topluca şehit oldukları günün sabah namazında çektirdikleri şu meşhur fotoğrafı yeniden şöyle dizayn ederlerdi, fonda Atatürk, önde yerde ise ekranda konuşan üç kanki ahbap-çavuş bir de gazete patronun babasının resmi.

Hacılar yeter artık. Yani iktidarı alsalar dincilerin elinden Kabe’yi alıp babalarının kankilerinin ahbap-çavuş fotoğraflarını Kabe duvarına asacaklar!

Şaşkınlık içindeyiz hangi birini anlatsak, adı sanı gerçekten önemli değil, muhalif bir kanal olsun diye bir TV’yi yeniden kuruyoruz, ekrana çıkıp konuşmaları için yazar-çizer arıyoruz, kime mikrofon versek, canımıza mı susadık bu dönemde bizi içeri mi tıktıracaksınız diye ret cevabı alıyoruz. O gün korkudan ekrana çıkamayan ya da topluca tutuklanan sitemize tek satır destek vermeyen o arkadaşların her birini bugün ‘muhalefetin kahramanları’ diye aynı TV’de aynı sitelerde her akşam salavat getirip alkışlıyorsunuz.

Silivri kapılarında yalnız bırakıldığımız beş kuruşa muhtaç olduğumuz günlerden nice örnekler, oh olsun diyenleri çekip gidenleri sırtını dönüp arazi olanları adını ismini unutturup bir köşeye kamufle olanları, sonra nasıl oluyorsa, birden peydah olup ekranlarda kahraman kesilen bu kahramanlara kaç roman yazsak kaç film çeksek, yetişmez, hacılar bu kadar dalavereye entrika yetişmez, virüs niye geldi sanıyorsunuz?

Bizim de çocuğumuz oldu, doğum günü oluyor hediyeler de pek pahalı, yıllar sonra bir baktım odasına, şu Çin malı çok ucuz plastik kahramanlarla doldurmuşuz, üstelik kanserojen, çöp plastikten eritilip yapılma üstelik radyasyonlu.

Neyse ki çocuk biraz büyüyünce yüzlerine bakmadı, onların gerçek bir kahraman olmadığını anlayıp çöpe attı, ama kitleler böyle değil, illa heykel illa salavat getirecekler.

Bu kitleye Çin malı plastikten süper kahraman yetiştiremiyorsun zibil gibi, dün yine baktım ekranlarına, Süpermenler, batmanlar, örümcek adamlar He-Man’lar gırla gidiyor, baktım savaş cephesi bölükler taburlar yine alt sınıf üst diye dizayn yine hiç değişmemiş, fonda Atatürk ön cephede aydınlanmanın bilginin aklın ışın kılıçları, yine onlar! Siz hiç konuşmayın siz severek takip edip(?) alkışlamaktan başka rolünüz hiç olmadı.

Ekranda sallayıp tutmalarına konuşmalarına değil entrikanın gücüne hayran kaldım, ben de severek takip ettim, avuçlarım parçalanıncaya kadar alkışladım.

Bunlara kızmamak lazım, kahramanlık yaşanılan anlaşılan hayatla öğrenilen değil tüketimi kolay ‘ezberlenen’ bir şey, genç tıfıl yazarlar önlerindeki kahramanlara bakıp taklit ediyorlar.

Şöyle oluyor, önce düpedüz yalana alışıyorsunuz, sonra, iş, ilişki, yayın, ekran, bağlantı, adamı, bir fırıldak dönüyor.

Sonra onur gurur laflarıyla süslüyorsun sonra onu ayarlıyor buna yaranıyor, şuna bağlanıyorsun, sonra önün açık, sen de artık kahraman üniformanı törenle ekranlardan giyebilirsin.

Bu dalavere bozuk ilişkiler ağı nasıl oluyorsa fabrikadan hep ezberlediğimiz aynı tip kahramanları çıkartıyor.

Ve tarihin en büyük gücünün insanın tertemiz saflığı olduğunu hiç anlamamış bu plastik kahramanlar insanlığa ve bizlere ‘bağlantı’ orduları ‘ilişki’ alaylarıyla organize olup hepimize meydan okuyorlar.

Genç adam, muhalif bir savaş veriyorsan artık bu gelenek bir zorunluluk. Kahraman olmadan bu kahramanların aynısından olmadan, asla olmaz, diyor ve bu kahramanları hiç eleştirmeyecek küçümsemeyecek onlara ne iş yaptıklarını hiç sormayacaksın.

Gerçek bir muharebe kazanmışlar mı değme bir eser yazmışlar mı, hiç sorgulamayacak, başını eğip alkışla salavatını getir. Hadi yürü kim tutar seni, ekranlardan sallamaya başlayabilirsin, Dumlupınar Zafer’iyle posterin aynı manşete çekilmiş bile, bugünden ego bayramın kutlu olsun.

Yani hiç mi sormuyorsun bu Çin malı plastik kahramanlar bizim için ‘kutsal’ ve ‘tartışılmaz’ ve dokunulmaz, nasıl oluyor?

Asıl çıkmaz sokak asıl büyük felaket onların kahramanlık hastalığı başımıza bela oluyor, hapse tıkılmış şanlı subaylarımızın kitaplarından Kaftancıoğlu efsanelerine nasıl geldik, bu filmin başı neydi, sonu nereye çıktı, yönetmen mi yoruldu, senaryo mu yetişmedi, hiç sorma, yoksa bu senaryoyu yarısından sonra başka birileri mi yazmaya başladı?

Bu gazeteler ve kahraman yazarları bilgiçlik taslamadan böbürlenmeden şişinmeden servetlere gark olmadan el altından kirli ittifaklara girmeden niye rahat edemiyor hiç sorma, güya savaştıkları dinbaz yobaz hocaların aynısından olmayı nasıl beceriyorlar, hiç sorma.

Onlar muhalif duruşun onlar ahlakın büyük üslupları sert kılıçları, onlar köpüre köpüre coşacak, biz sessiz kayalıkların altına gizlenmiş ıslanmış fareler gibi onların cesaretlerini korkudan titreye titreye hayranlıkla izleyeceğiz.

Aç ekranlarını, birazdan köpürürler yine, siniver boklu kanalizasyonlu yosunlu kayalıkların altına, alkışla büyük kahraman ağbilerini yırtınırcasına.

Onlar mı, ya lord ya kral ya aristokrat ya çoban ya çoban köpeği, ya yemiş yutmuş, hayat dünya neyse işte, hepsi her şey: hep onlar.

Yani kahramanlarınızla aranız nasıl, hoşnut musunuz, gider gelir çay kahve içer misiniz?

Sonracıma sürüye sırtlanlar saldırır, sürüyü parçalar uçurumdan aşağı atar, bir bakarsın daha düne kadar üç köyün sürüsünü emanet ettiğimiz muhalefetin çoban köpekleri kendi servetlerinin derdine düşmüş.

Sırtlanlar köyü çayırı meraları meclisi anayasayı imarı talan etmiş bakmışsınız ki ortalıkta hiç değilse onurumuzu itibarımızı koruyacak tek yazar kalmamış, maşallah, memleket gitmiş bize de ağanın donu düşüp rezil olmayalım korkusu kalmış.

Kahramanlarınızdan neden bu kadar hoşnutsunuz, çünkü alttan alta kahramanları alkışlayan pohpohlayan kitlelerin iki yüzlülüğüdür bu.

Akışlayanların gizli bir dümenidir, asıl fırıldağı alkışçılar çevirir.

İsterler ki yalandan da olsa sahtesi de olsa alçıdan plastikten de olsa önümüzden bir atlı koşsun, ister üç kağıtçı ister dümenci olsun, yalan dolan önümüze biri düşsün.

Yüzyıllar boyu siyasette sinemada romanda bu plastik kahramanlar neden bu kadar rahat bir hayat yaşadı sanıyorsunuz?

Eee dut yemiş bülbüle dönmüşsünüz, konuşun hele, bugünlerde kahramanlarınızla aranız nasıl bakalım, gidip geliyor laflıyor musunuz?

Benim de aram fena değildir, muhalif mahfillerde bolca yazılar yazdım o muhteşem altın dökme heykellerle tanışma şerefine eriştim, bazen yedik içtik aramızdan su sızmadı, hatta dokundum bile onlara.

Ama galiba sokaktan gelmiş bir garip gureba ezik tipli sınıflı biri olduğum için olmalı oturma kalkmayı büyüğü küçüğü pek beceremedim, ne zaman yanılıp dilim sürçse, ne zaman kahramanımıza bilmeden ucundan azıcık şaka olsun bir laf etsem, o alkışçılar .iktir deyip tekmeyi bastılar .ötüme.

Beni çakal beni güvenilmez yola çıkılmaz arkasında durulmaz ilan ettiler, neden, çünkü ağzımı tutmayı bilmiyormuşum, uluorta olmayacak şey ekranda her şeyi söylüyormuşum.

İşte böyle bir kelime eleştiriye dayanamaz hemen gazete aranır, yedi sütuna karşı cevap yayınlanır, hatta site benim adıma özürler diler, bir densizlik ettik deyip kahramanımızın fotoğrafını yeniden ışınlanıp manşete çekilir, bir bakarım kahramanımız parıltılı ışık hüzmeli fotoğrafını, hakkaten lan benim fotoğraf yanında kanalizasyon faresi gibi kalıyor.

Aziz ve muhterem muhalif dindaşlarım, .ötünle havada kuş tutsan da bu figüran-kahraman sen hep densiz onlar hep bilge-baş tacı hiyerarşisi hiç değişmez.

Ben de hep şöyle dedim, galiba .ötümle kuşu tam tutamadım, bu sefer, tam tutayım ve havada .ötümle kuş tutmaya devam ettim, yine figüran rolüm değişmedi, sanki herkes havada .ötüyle kuş tutabiliyormuş gibi.

Oysa dünyada en zor şey havada .tünüzle kuş tutmak, .ötüyle havada kuş tutmayanlar bu satırlarda ben ne anlatıyorum, anlamazlar. Havada .ötünüzle kuş tutabilmeniz için kendinize ölüm sözü vermeli deli olmalı kuş tutmak için kuşun peşinden uçurumdan tersin tersin atlamalısınız.

Sonra, bu sefer yine olmadı galiba dersiniz, sakın denemeyin derim, çünkü bu .öt işi değil, bu .ötle olacak iş hiç değil.

Sonracıma yine ulan siz bizim büyük ağbilerimize mucize kahramanlarımıza nasıl laf ederseniz ulan heeeyt deyip ayağa kalkıp Malkoçoğlu gibi kılıcı çekip Bizans’a bir dalsam diyorum, ama, heyhat, .tümle havada kuş tuta tuta, artık .tüm tutmuyor.

Çünkü parasızlıktan Malkoçoğlu’nun kılıcı çürümüş kalpağı çarığı parçalanmış ve bu arada kahramanlarımız hırsları egoları kişilikleri kibirleri şöhretleri evler arabalar hanlar hamamlar sahibi olmuşlar.

Bakıyorum onlar da heyhat onur ve itibarlarını kurtarabilmek için cevap veremez hale gelmişler, galiba artık onların da .ötü tutmuyor.

Tabii tutmaz, hep bana rabbana diyerek dangalaksavar yazılarla buraya kadar.

Sanıyorlar ki servet sahibi olan iktidar yandaşlarının eski Aydın Doğanlar Dinç Bilginler vs. gibi bir sınıf kültürü olur kendileri gibi servet sahiplerinin servetlerine göz dikmezler, işte burada yanılıyorlar.

Marks, bu sınıf kültürünü yazarken İslamcılar yoktu, İslamcılıkta sınıf kültürü-dayanışması yok, onlarda ayrıcalıklı imtiyazlı ilahi bir sınıf var, İslamcılara göre kendileri bizden başka kimsenin malı serveti olmasın, ister.

Çünkü İslamcılar ilahidir seçilmiştir müjdelenmiş ve şecereleri hep peygamber çıkar, (ilginçtir, şeceresini sahabeye çıkan dahi yoktur) ve dünya nimetleri sadece onlara bahşedilmiştir.

İsterseniz Diyanet sitesine bir sorun, ancak gayrimüslim hukukundan faydalanabilirsiniz, ben sordum, açtılar kara kaplı kitabı, şöyle cevap verdiler: Bodrum-Alaçatı-Çeşme oralar da beytülmalındır. İkinci bir soru sorun, soyu şeceresi sahabeye çıkan neden hiç yok, hep Peygambere çıkıyorlar, çünkü sahabelik peygamberlikten sonradır, burada da ikinci sınıfa tahammül hiç yok, yani şeceren sağlam kaynaklı değilse medeni hakların yok demektir, neyse, biz kendi sahabemize dönelim.

Bugünlerde kahramanlarla aranız nasıl gidip geliyor musunuz?

Biri evlerin üstünden uçuyordu hayrola ne oldu?

Biri beş yüz daire sahibi gökdelenlere tırmanıyordu şimdi nerede bilen var mı?

Biri kuyruklu yıldızdı diğeri güneşi fethediyordu.

Diğeri bir efsane alevden kanatlarıyla memleket kurtarıyordu.

Biri çağımızın dehasıydı, diğeri yanına demokrasiyi almış diren demokrasi diye yırtınıyordu, hayrola? Bu demokrasinin de .mına koyum, bu kadar direnmeye direnmeye bu kadar üzer mi bir aydını?

Fırtına gibiydiler, muazzam bağımsız mucizevi aydınlanmış olağanüstü insanlardı, asıp kesiyorlardı, Locke’den Kant’tan girip 60 anayasasının nimetlerinden çıkıyorlardı, hayrola?

Arayıp soruyor musunuz, gazetelerinin yazılarının içine bakıyor musunuz?

Dün 16 Mayıs’tı Bandırma Vapuru yola çıktı, anasını satıyım bizi gemiye alan yine yok, gemiye binmeden de bilmem nasıl olacak?

Olsun, kahramanlarımız yeter ki Bandırma Vapuru’na kahramanca binsinler, bizim canımız feda olsun.

Biz, Bandırma Vapuru’nun arkasından kulaç ata ata yüze yüze peşlerinden yetişiriz, bilmem Samsun’a mı varırız Silivri’ye mi Karşıyaka Mezarlığı’na mı?

Kafam da çok karışık, bilmem, yalan dolan üç kağıtçı kibir ego şöhret hastası bu tiplerin ardısıra kulaç atarak, nasıl olacak?

Bence bir insan patronların sahiplerin gazeteleriyle değil kulaç ata ata kahramanlaşır.

Bence insanın bir melek kadar saf kurşun geçirmez olabilmesi için kibrinden şöhretinden servetinden önce bir büyük insanlık derdi olmalı.

Yani Anıtkabir’in altındaki sergi salonlarında duvarlara büyük savaş cephe manzaraları çizilmiş, baktıkça ağlıyor insan, bakıyorum bütün cepheler piyade er dolu.

Bakıyorum vurulmuş yaralanmış yerde yatanlar, hepsi ‘er’.

Muhalif gazeteye bakıyorsun, aynı Kurtuluş Savaşı manzarası ama cephede er hiç yok, kendi yazarları baş komutan kahramanlar iyi de cephede ‘asker’ hiç yok.

Bilmiyorum er asker olmadan nasıl olacak, gerçekten dayak yememiş, bin kat yalnızlık hiç yaşamamış bu plastik çocuk avutan süs biblosu kahramanlarla bu gemi nereye varacak?

Kahraman yazarlarımızın yazılarından anladığım galiba İmamoğlu İnönü mevkiinde Türk Milleti’nin makus talihini kıracak, galiba Kaftancıoğlu Kocatepe’den uzun bacakları üzerinden yaylanıp, Afyon ovasına atlayacak!

Atatürk’ün ismini kullanan herkes, hepsi bulmuş kartondan resimden süslü bir Bandırma Vapuru maketi, hepsi cicili bicili giyinip tıkış tıkış o vapura binmiş, bahar rüzgarlarıyla ifil ifil denizde seyahat edip her gün Samsun’a çıkıyorlar.

Oysa, İstiklal Savaşı’nın asıl sorusu, o gemi denizi olmayan Havza’ya nasıl geçti?

O gemi milli mücadelenin yoksul kovulmuş kimsesiz kahramanlarının omuzlarıyla Erzurum’a geçti.

Tayfaların ayaklarında ayakkabı üstünde giyecek ceplerinde beş para yok ama  o gemi Erzurum’a Sivas’a oradan Ankara’ya suları yara yara Nuh’un gemisi gibi Anadolu’nun dört tarafına sarılıp koklayıp toplayıp geçti. 

Çünkü hepsi acı gerçeği biliyordu Ankara’ya varamazsa o vapur, Anadolu’nun tabutu olacaktı.

Bugün bağımsız Türkiye Cumhuriyeti denilen devletin anayasası hukuku o geminin direklerinden dümeninden yelkenlerinden ve soylu kahramanlarının inanç ve iradeleriyle kuruldu. 

28 Yorum

  1. Ah Nihat abi. Haksızlığa bu kadar karşı koyan, hakikat uğruna baş vermeyi göze alan biri olarak neden hakka teslim olmazsın. Korkma Hak seni bu dilinle de sever. Hakka ram ol ki isyanına bir dayanak oluştur. O zaman milyonlar yürüsün arkandan. Yoksa isyanın benliğinin esiri olur. Oysa isyan sade “hayır” demekle değil sonrasında bütün putları kurmakla başlar.

  2. inanç ve irade!Tam da ”çin mali plastikten kahramanlarin” sahip olmadiklari ancak gerçek kahramanlarin sahip olabilecegi iki kalite

  3. sorun villa sahibi olmak degil, elestirdigin imar affindan yararlanmak, ustune kacak olarak genisletmek..Imam olarak one gecmis isen yellenemezsin, yoksa cemaat s.car diyor Nihat abi. Tutsan yarim saat patlar misin diyor…Oteki de elestirip durdugu seyi yapip tarim arazisi uzerine sato diktirmis..Kapisinda dev Ataturk posteriyle..Belediyeler ayni, tipler benzer, hareketler ayni, misyonlari ayni…Cok tesaduf ya.

  4. Adam sanki hiç bir şey olmamış gibi villayı 50 milyona satarım 10 milyon komisyon veririm gibi komiklik yapıyor aklınca.
    Boş beleş kahramanlık yapmayın. Bodrum’da villada oturup da kahramanlık yapılmaz. Neysen o ol. Kapitalistler den solcu cikmaz. Hayır oturabilirsiniz bu da bir seçimdir nihayetinde. Ama bu ülke kapitalist ahlak ile kurtarilmaz.
    Neysen o ol.

  5. İyi de abicim villa sahibi olamayan tek kişi sen değilsin ki. 40 yıl devlette memur olan emekli olunca bi apartman dairesi anca alıyor… Günde on saat asgari ücrete çalışan bir insanın halini düşün…
    Neyse bu Yılmaz’ın villasına takma memleket koca bir kaçak yapı zaten

  6. Kalemine, yüreğine sağlık. Her kesimin “kodamanlarının” sizi anlamasını beklemeyin. “Ezilmişliği” dibine kadar yaşamayan, ülkenin yükünü çekmeyen ya da imkan, koltuk, para, şan, şöhrete erişince sarhoşluğa kapılanlardan, çoğunluğu vicdanlarını kapatanlardan da yazdıklarınızı anlamalarını ve hoş görmelerini beklemeyin.

  7. Değerli Yazar NİHAT GENÇ okumak mecburiyettir. Kuytularda kalmış çürümeye yüz tutmuş insanlığımızla imtihan zamanıdır.
    oturduğu evinde yetmez yazlıklarında, eşinde yetmez kumalarında, evlatlarında yetmez kumaların evlatlarında … gözü doymayanlar, matematiğin sayılarında buluşanlar…

  8. Ey Koca Yürekli Ozan. Sen kalbimin coşkusunu izah eden.. Yoksun hissettiğimi zamanlarda, umutsuzluk hissi kapladığında yanımda olduğunu hssettiğim kahramanlarımız gibisin. Haykırışların bize ne güzel ilham veriyor bilebilir misin; Nesimi gibisin Zalimlere, Yobazlara inat vazgeçmeyen, Seyid onbaşı gibi 1915 lerde çanakkalede dirençi ve azimli. Yok ettirme kendini. Sen bize çok lazımsın. Bak kahramanlarımızı parçalıyor çakallar. içimiz yanıyor..

  9. Sabah düşündüklerimi, akşam değerli insanın kaleminden okumak… Sizi düşünce hırsızlığından dava edip, bir villa alabilir miyim acaba? Deniz tutuyor ama vapura binerim keza yüzmeyi bilmiyorum. ( mühim not: kiracıyım)

  10. Kukla ve kuklacılar. Her partide bugün kuklalar mevcut. Sadece sayıları farklı. Kişiler üzerinden örnekleme yapılabilir ama kişilere takılırsak büyük resmi göremeyiz. Neden sonuç ilişkisi üzerinde kafa yormayanlar sadece sonuca bakarak hareket ederler. Yani afrine girmekten bahsedenler, ypg’nin 29 Ekim tarihinde sınırlarımız dan niye, nasıl geçirildiğini sorgulamazlar!!!
    Seçim zamanı kime oy verdiğini bilmeden, kendisine seçilmesini istedikleri adaylara oy vermeye yönelten sistemin nasıl işlediğini bilmeden, sonuca bakarak hiç bir yere gidemeyiz
    Yıllar öncesinde kendisine daha dünyanın bir çok ülkesinde olmayan haklar tanıdığı, ezilmekten kurtardığı, kadınlarımızın içinde bile Atatürk düşmanlarının olduğunu çözmeden geleceği yakalamayız.
    Kişilerden ziyade sistemin nasıl kurulduğu ve nasıl işlediğini görmek için zihinleri boşaltılmış köleler olmamaktan geçer.

  11. Atatürkçüyüm deyip de “HDP, PKK’dır..” diyemiyenler var, bunların topu da sahtekardır..

  12. Bu tiyatroda bütün roller kapışılmış Nihat Abi…sivri dilli, sivri zekalı, nüktedan bizimgiller rolünü o kapmış…ordan yürüyecek usul usul, pastadan da nasiplenecek..şahsen ben okumuyorum artık, sıradışılığı sıradanlaştı gibi geliyor çünkü bana..hergün aynı yemeğin tadına bakmak gibi…”Her hafta sonu, aynı ………ya gitmek”, gibi zevk vermiyor. (Üslup o code kelime takılmayın.)

    Ben de okumadım hepsini iyi mi 🙂 Ama hızlıca göz gezdirdim, en azından bazıları gibi yanlış anlayıp, sıvamış durumuna düşmedim:)
    Yazı konusu dışında; uzunca süredir ben de sorguluyorum kendimi, galba çözdüm, abi biz salağız, valla bak, en güzel rol şeytanın rolü, ya ProFesli şeytanı olacan, ya FETÖ şeytanı, ya Yoz şeytan, ya Tulumlu şeytan…malı götürecen abi…milyon dolarlık arabalarla geziyorlar, saydıklarımı kastetmiyorum, malumgiller..milyon dolar..ne korona, ne deprem, ne küresel kriz, yansın dünya..3 nesillik zula yapmışlar…yansın dünya..

    Umarım bazı yanlış anlayangiller, yanlış anlamazlar da, kasda/üslüba/niyete ayıkırlar..Saygılar selamlar Nihat Abi, doğru/günahsız olmak böyle birşey takma kafana..

  13. Ödüm koptu doğrusu….villa sahibi olduğunuzu hem itiraf edecek hemde bunu normallestireceksiniz diye…

  14. Sade vatandas meseleyi en sade ve net şekilde ortaya koymuş. Özellikle son cümlesi ARZIN MERKEZİ. Kitabın en başından okursak aslında, birçok şey Atatürk’ün ölümünden sonra başladı. Belki de Atatürk’ün mason localarını kapatmasından sonra. Ama ben tek bir Atatürkçü veya Kemalist’in, Atatürk’ün bu kararını analiz eden bir yazısına rastlamadım. Locadan sadece sinema ya da konser salonlarındaki locayı anlıyorlar herhalde. Sanki GÖRÜNMEZ BİR EL Atatürk’ün bu kararını tamamen örtüyor.

  15. Bu arada kacak villacilara yeni birileri daha katilmis.4 kosebasi tamam olmus…Villanin girisine kocaman Ataturk posteri bile astirmis..Gule gule otursunlar..

  16. Babey, Nihat babey,
    Gereksiz bir yazı olmuş, harcadığın zamana ve emeğe yazık.
    Hiç kimsenin bilmediği bir şeyi (büyük çoğunluklada hiçbir işe yaramayacak ve kimseninde haberi dahi olmayacağı) bilmek, bulmak, üretmek bilim adamlarını en çok mutlu eden şey olduğunu biliyorsundur.
    Tabiki pohpohlanmak, şımartılmak insanın hoşuna gider, ama..
    Senin seviyende, sıkı bir bilim adamının bunları dert etmemesi gerekir.
    Kaldı ki çok sağlam bir okuyucu kitlesine sahipsin (kendime de pay çıkardım biraz galiba:), hele hele

  17. Nihat bırak Allah’ını seversen hepiniz aynısınız bıdı bıdı. Eleştirirsiniz eleştirdiğiniz adamların düzenlediği imardan yararlanırsınız. Marş yazmak için almışmış. Geç bu işleri. Benim gibi bu ülkenin dinamik gençlerini kandıramazsın. Anca laf icraat var mı yok. Bu ülkede tek sorun bir kesimin refah içinde yaşarken büyük bir kısmın geçim derdinde olmasıdır. Kendini sosyalist niteleyen insanların dibine kadar kapitalist yaşamaları da ayrı bir ironi. Almışlar ağızlarına bir milliyetçilik, müslümanlık, Atatürkçülük, Kürtçülük herkes kendi sempatizanlarını tatmin etmekle uğraşıyor. Milliyetçilik derler hangisi milletin yanında? Müslümanlık taslarlar kendileri zenginlik içinde yüzerler. Atatürk’ü kullanılırlar, özel basım kitap basarlar villa satın alırlar doymazlar kaçak yapılaşmada yaparlar. Doymazlar da doymazlar. Kürtçülük yapanlar bu vatana ihanet edenlerin en önde bayrak tutanlarıdır. Herkes kendi çıkarının derdinde milletin derdini kim umursar. Siz mi müslümansınız hayır biz müslümanız sizin gibi gösteriş yapmayız, bulunca hamd eder bulamayınca şükrederiz. Siz mi milliyetçisiniz, bu ülke için gece gündüz demeden çalışan askerimiz polisimiz Türk milletimizdir milliyetçi. Siz mi Atatürkçüsünüz hayır biz Atatürkçüyüz. O sizler gibi samimiyetsiz değildi. Ülkesi için yaptıklarının binde birini yapamazsınız.

  18. Koca yürekli yazar, makaleyi defalarca okudum, çevremdekiler de okudular. Sonra Türkçe Deyimler sözlüğüne bakıp, karşılığını bulduk. Şöyle yazılmış “CUK OTURDU”. Eline aklına sağlık.

  19. O geminin yelkenleri hala rüzgar bekliyor. O rüzgar sizden ve Kocasakaldan esecek. Hepimizin nefesiyle o rüzgar oluşacak.

  20. Sayın Genç amaç ne bu yazıda? Bastan sona okudum ..da amacınızı anlayamadım..Sanırım bnm sığ zekam sizin ulvi muhalif tavrınızı anlamaya engel.

  21. 1919 vapurunda da «istikbalin ithalâtta değil, sanayide olduğu» kehânetinde «Son derece kıymetli vizyonu (ile) (…) Daha ortada harp-darp yokken İstanbul’a, oradan (da) Anadolu’ya geçmenin zamanı(nın) geldiğini fark e(den) Asırlık Çınarlar» vardı.

  22. yazinin sonuna kadar….. okuyamadim…….. yüregimdeki sizi resmen saha kalkti…… gözlerimde….. cesme suyuyla yaris ediyor……

  23. Nihat abi
    Biz ailecek Geri zekali oldugumuz icin dedemin babasindan bana kadar chp nin arkasinda tam senin tabirinle bandirma vapurunun pesinden kulac atmis bir nesiliz. Ben, RTE fetoye “inlerinize girecem” dediginde, ayni anda ise chpli milletvekillerinin fetoyu savunmaya gecmesiyle, feto gazetesi zaman gazetesinin onunde kolkola iceri girmeye cabalayan polislere karsi etten duvar olmasiyla uyandim..Tereddut dahi etmeden gozumu kirpmadan chp den koptum..Halen sag olan babam da damarini kessen chp kani akacak babam 15 temmuzdan sonra dahi chp nin pesinden kosmaya devam ediyordu…Taaa ki, ordumuz afrine ypg temizligine girerken chp nin once giremezsin, sonra biraz gir, sonra sehre girme bari dedikleri ana kadar..O da koptu gitti..Chp den kacan kurtuluyor abi…70 yil boyunca Ataturk diye ulusal bagimsizlik diye kandirdiklari bu gariban insanlarin ( dedem kir bekcisi, babam mahalle bekcisi ) ne gunahlari vardi, bagirarak soruyoruz, haykirarak soruyoruz..Chp genel sekreteri Kasim gulek in vasiyeti geregi cenaze namazini kim kildirmissa, chp onun yolundan hic ayrilmamis ki aslinda!!!!!!!!!!

  24. Nihat abi gözünü seveyim bi cevap yaz seninle nasıl tanışma,elini sıkma,sohbet etme fırsatım olacak ?Nasıl ulaşabilirim nerede yaşarsın nerelerde gezersin nerelere takılırsın Ankara’da mısın sürekli ?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu
Kapalı
Kapalı